Browsing "Aníbal Troilo"

Ramo & Go-Go’s selections | February 2016

1. Juan Félix Maglio - Un copetín (1927)
2. Domingo Federico / Horacio Roca - Canto (1950)
3. Julio De Caro / Héctor Farrel - Mama, yo quiero casarme (1940)
4. Pedro Laurenz / Juan Carlos Casas - Como dos extraños (1940)
5. Osvaldo Pugliese / Miguel Montero - Dicha pasada (1958)
6. Orquesta Rascacielos - Milonga, vieja milonga (2013)
7. Carlos Di Sarli / Jorge Durán - Clavel del aire (1946)
8. Edgardo Donato - Tiempos bravos (1938)
9. Los Provincianos / Luis Díaz - Volvió la princesita (1932)
10. Juan D'Arienzo / Héctor Mauré - Compadrón (1942)
11. Aníbal Troilo / Edmundo Rivero - Sur (1948)
12. Rodolfo Biagi - Picante (1941)
Bonus: Orquesta Típica Orhan Avşar - Qué falta que me hacés!


Mar 17, 2014 - Alberto Marino, Aníbal Troilo    Yorumlar Kapalı

7. Haftanın Tandası * 2014

7. haftanın tandası, tango tarihinin en başarılı müzisyenlerinden ve en önemli orkestra şeflerinden biri olan Aníbal Troilo’nun Alberto Marino ile kaydettiği tango eserlerinden oluşuyor. Keyifle dinlemeniz dileğiyle..

1. Aníbal Troilo / Alberto Marino – Cotorrita de la suerte (1945)
2. Aníbal Troilo / Alberto Marino – Garras (1945)
3. Aníbal Troilo / Alberto Marino – Torrente (1944)
4. Aníbal Troilo / Alberto Marino – Cristal (1944)

Aníbal Troilo hakkında bilgi vermek gerekirse;

Lakabı “Pichuco” olan Aníbal Carmelo Troilo, 11 Temmuz 1914 ve 18 Mayıs 1975 tarihleri arasında yaşamıştır. Tango dünyasının en ünlü bandoneónistlerinden olup aynı zamanda orkestra şefi ve bestecidir. Diğer büyük bandoneón ustaları ile karşılaştırdığmızda ne Pedro Maffia kadar stilist , ne Carlos Marcucci kadar virtüoz, ne Pedro Laurenz kadar yaratıcı, ne de Ciriaco Ortiz kadar müziği kuvvetli bir çalma tarzının olmadığı söylenmesine rağmen kararlı olması, lider karakteri ve kendini ifade ederken gösterdiği duygu onu bugünlere kadar taşır. En çok Ciriaco Ortiz’den etkilendiği söylenir. Ayrıca müzik fikirlerine uygun müzisyen ve solistlerileri seçmede gösterdiği hüneri de burada belirmek gerekir. Repertuar seçimi konusunda büyük bir ustalık gösterip kendini bu konuda plak firmalarına kabul ettirir.
Performanslarda genellikle orkestranın biraz ön planında sarkık gıdısı ile gözleri kapalı olarak oturur ve bazen de ağladığını söyler. Çocukken komşu cafelerde bandoneónun sesini duyduğunda kafayı yediği söylenir. Annesi ona 14 taksitle ödenmek üzere 140 pesoya bir bandoneón alır fakat dükkan sahibinin ölümü sonrasında kimsenin kalan meblağı talep etmemesi nedeniyle 4. taksitten sonrasını ödemek zorunda kalmaz. Bu enstrümanı hayatı boyunca kullanmıştır.
İlk kez 11 yaşındayken sahneye çıkar. 3 yıl sonra kadınlardan oluşan bir orkestrada çalışır ve gelen teklifle kendisini bir anda, bir altılıda (sextet) bulur ki; böyle bir altılı herhalde bir daha bir araya gelmemiştir. Kemanda Elvino Vardaro ile Alferdo Gobbi, piyanoda Osvaldo Pugliese, 1. bandoneónda Ciriaco Ortiz. Sexteto Típico Vardaro-Pugliese adı verilen bu sextet, ne yazık ki hiç kayıt yapmamıştır.
Daha sonraları sırasıyla Julio de Caro, Juan D’Arienzo, Ángel D’Agostino, Luis Petrucelli, El Cuarteto del 900 ve Federico Scorticati’nin yönettiği Orquesta Típica Victor ile çalışır. Kendi orkestrasını kurmadan evvel son olarak Juan Carlos Cobián orkestrasi ile çalışır. Bu orkestra ile ilk sahne aldığı gece Marabú gece kulübünün anonsu şöyle idi: ”Herkes Marabú’ya. En büyük klüpte Pichuco ve orkestrası sizi tangoları ile büyüleyecek.”
1937 yılında çalıştığı klüpte Yunan asıllı Ida Calachi ile tanışır ve bir sene sonra evlenir. Aynı yıl “Comme il faut” ve “Tinta verde” adlı eserleri Odeon plak şirketi için kaydeder. Bir anlaşmazlık sonucu 1941 yılına kadar başka kayıt yapmaz fakat daha sonra ilki vokalde Francisco Fiorentino ile ”Fiore” olmak üzere 1971 yılına kadar, Víctor plak şirketi için 441 adet kayıt gerçekleştirir. Ayrıca 1970 yılında Astor Piazzolla ile birlikte Cobián’ın “El motivo” ve Carlos Gardel’in “Volver”ini kaydederler.
Onunla çalışan solistlere bir göz attığımızda aşağıdaki ünlü isimlere rastlıyoruz: Francisco Fiorentino, Alberto Marino, Floreal Ruíz, Edmundo Rivero, Jorge Casal, Raúl Berón, Roberto Rufino, Ángel Cárdenas, Elba Berón, Tito Reyes, Nelly Vázquez ve Roberto Goyeneche.
Çalıştığı piyanistlerin birçoğu sonrasında kendi orkestralarını kurmuşlardır. Bunları şöyle sıralayabiliriz; Orlando Goñi, José Basso, Carlos Figari, Osvaldo Manzi, Osvaldo Berlinghieri ve José Colángelo.
Önemli besteleri arasında, “Toda mi vida”, “Barrio de tango”, “Pa’ que bailen los muchachos”, “Garúa”, “María”, “Sur”, “Romance de barrio”, “Che, bandoneón”, “Discepolín”, “Tu responso”, “Patio mío”, “Una canción”, “La cantina”, “Desencuentro” ve “La última curda” adlı eserleri sayabiliriz.

5. Haftanın Tandası * 2014

5. haftanın tandasını üç ayrı orkestranın 1947 yılında kaydettiği tango vals eserlerinden hazırladık. Özellikle performanslarımızda tango vals tandalarını bu şekilde değişik orkestralardan hazırlamayı seviyoruz. Sizlerin de keyifle dinlemeniz dileğiyle;

1. Alfredo de Angelis / Carlos Dante – A su memoria (1947)
2. Aníbal Troilo / Floreal Ruíz – Flor de lino (1947)
3. Alfredo J. Gobbi / Carlos Heredia, Hugo Soler – La entrerriana (1947)

Tango Vals’in gelişimi hakkında biraz bilgi vermek gerekirse;

Bu hafta aşağıdaki bilgileri yukarıdaki başlık altında toplayıp sizlerle paylaşmayı uygun bulduk. Çıkış noktamız ise vals olarak bilinen müzik türü ile tango vals yahut milongalarda dans ettiğimiz valsin arasındaki bağlantıların ne olduğuydu.
Valsin tangonun çıkış tarihinden de önce var olduğunu hepimiz biliyoruz ve bu arayı bir asır olarak kabul edebiliriz. The Real Academia Española (İspanyol Dil Kurumu gibi bir şey) valsi ¾ ritminde, çiftlerin dönerek, hızlı ve akıcı bir şekilde dans ettikleri bir Alman dansı olarak kabul eder. Ana vatanı olarak ise bugün Tyrol bölgesi olarak bildiğimiz coğrafi olduğunu söyleyebiliriz.
Tango valsinin ilk temellerini “vals criollo” olarak bilinen çeşidi atmıştır. Criollo kelimesi, Arjantin’de işçi sınıfının afroispanyol melezlerine verilen ve biraz aşağılayıcı bir ifadesi olan isimdir. Bu insanlar nesiller sonra pek tabii ki o bölgenin yerli halkını oluştururlar ve bu topluluk tangonun gelişmesinde büyük bir rol oynar. Tangonun öncüsü olarak da gösterebileceğimiz adres Vals Criollo’dur. Fryderyk Franciszek Chopin, Johann Strauss, Johannes Brahms, Emil Waldteufel, Franz Schubert ve Franz Liszt gibi büyük müzisyenlerin geliştirdiği bu müzik türünü, 18 yy başlarında Arjantin’e göç eden beyazlar beraberlerinde getirirler ve o dönemin burjuvazisi tarafından kolayca kabul edilir (1810’da Buenos Aires ve Montevideo’da vals yapıldığı biliniyor). Daha sonra Vals Criollo (Vals Cruzado olarak da bilinir) gelişerek tangonun temellerini atar. José Felipetti’nin “Pabellon de las rosas” adlı eserini ve Anselmo Aieta’nın “Palomita blanca” adlı eserini buna güzel birer örnek olarak verebiliriz.
Gerçekte bildiğimiz Tango Vals, tangonun altın çağında doğar. Örneğin; José Betinotti’nin, Carlos Gardel tarafından 1922’de kaydedilen ve 1941’de Aníbal Troilo ve Francisco Fiorentino’nun birlikte tekrar yorumladıkları “Tu diagnóstico” adlı eseri.
Ayrıca latin dünyasında trompet ve trombon gibi nefesli müzik aletlerinin baskın olduğu Meksika Vals’i (Vals Ranchero olarak da bilinir ) ve daha kısa adımlarla icra edilen Peru Vals’inin de olduğunu belirtelim.

Sayfalar:123»